De Installatie 'Dolhuis' van Titi Zaadnoordijk

Een open vraag naar mededogen

Titi Zaadnoordijk; 'Het Dolhuis'     In de nu tientallen jaren die Titi Zaadnoordijk beeldend en schrijvend, gestaag, voort werkt is duidelijk geworden dat ze 'het werk' niet doet om een helder gemotiveerde conclusie over het gegeven onderwerp in een ideale vorm gestalte te geven, maar juist veel eerder in het werkproces de discipline zelf, onder haar handen, de vragen die zich in haar leven aandienen vorm te laten vinden. Het uiteindelijk werk is de neerslag van de dialoog met haar zelf; toch echter niet met zichzelf, waar ze binnen de discipline met veel overtuiging en krachtig stuurt. Ze stelt de vragen prominent, prangend; het veelal 'zoekende' van haar lijn is in de tekeningen en helemaal in de lino's sterk gestileerd. Het zijn tenslotte geen open vragen, maar vragen met een heldere ingang tot het te betreden gebied - de titels zijn eveneens zorgvuldig in taal 'doorgroefde' toevoegingen, sleutels, tot het onderwerp. Zonder op te letten zijn we, waarschijnlijk door haar suggestieve verwijzingen in de richting van de 'humor', al enige tijd voorbij gegaan aan haar wezenlijk gemeende zoektocht in het gebied van het al oude 'Ecce Homo' thema ­ eigenlijk wordt daarmee haar serieus bezig zijn met het opgroeiend kind inhoudelijk alleen meer sterker.

Vanaf het vroegste begin heeft ze haar werkwereld en haar individueel bestaan zo dicht mogelijk bij elkaar gehouden, een artistiek egocentrisme, dat ze zelf benadert met een snelle afwisseling van elke emotie tussen wanhoop en goedlachse humor. De basis vraag blijft voortdurend de 'wie ben ik' versus 'wie ben ik in jouw ogen'; om daar als beroeps beeldend-kunstenaar mee om te gaan is het ook nodig om stelselmatig van perspectief te wisselen ­ ze maakt haar werk voor anderen en het is onduidelijk hoe haar werk er zou uitzien, zou zijn, wanneer het zou worden gemaakt in totale autonomie; een feitelijk onzinnige vraag overigens. Een belangrijk en terugkerend (in divers vormen) thema in haar uvre is de (wanneer tot op het bot uitgekleed) vraag: 'ben ik gek of bij jij het'; overigens is het werk daarbij een spiegel waarin ze de toeschouwer de vraag in zichzelf laat opkomen. Heviger dan de platte vraag doet ze 'je' dan aan jezelf vragen: wat vind ik van die vreemde ander?, en nog meer: wat doe ik de ander aan met al de nodige of onnodige uitingsvormen die de beperkingen in mij tot een oordeel doen komen. Het onderwerp 'dolhuis', 'spinhuis' is onontwijkbaar in haar gang door de menselijke wereld; een gang die meteen een medemenselijke smeekbede oproept, waar haar individuen een mate van ontreddering in zich dragen. Titi's dolhuis-bewoners zijn daar mogelijk terecht gekomen na een totale ontsporing, maar waarschijnlijker is dat dat niet gebeurd is en ze er slechts dolen in opperste vertwijfeling tegenover onze, de toeschouwers, verbanning van hen. De smeekbede lijkt dan ook een vraag aan de anderen om vrijgelaten te mogen, te kunnen worden. Als kunstenaar is Titi een toegewijd verzorgster van de bewoners van 'het groot spinhuis', van haar dolenden; ze heeft daarbij een grote vertedering hun kwetsbaarheden aangaande.