|
2011 24 september - 22 oktober
Zeefdrukken en
de wereld waaruit ze voortkomen
d i n g e n . v
i n d e n . h u n . p l a a t s
 Zorgvuldig
omgaan met de dingen, ze koesteren in een beschermde omgeving
die je met ze deelt en ze daar langzaam een plaats laten vinden
in relaties die steeds opnieuw moeten worden bestendigd.
Zoals het eigen leven in feite, waarin ook steeds gezocht moet
worden naar de plaats die eigen is, om ten minste voor even bestendigheid
te vinden in relaties met de mensen en de dingen om je heen.
Het is een liefdevolle manier van handelen,
die juist zó de medogenloosheid aan het licht brengt van
wat zo vaak als gewoon wordt gekenmerkt, maar eigenlijk eerder
veronachtzaming is: niet de moeite willen nemen ten minste even
te informeren naar 'de staat der dingen'.
Het is moeilijk voor te stellen dat er
een veiliger en meer gekoesterde plek zou kunnen zijn voor een
ergens gevonden, ouder, mode-modellen schrift van een relatief
onbekende in een juist te ver verleden, net te dichtbij, om door
die afstand waarde te verkrijgen zo anders dan de intrinsieke
waarde dan, van af haar aanraking en verwerking, in het
werk van Jolanda van Harten.
Niet alleen geeft Jolanda van Harten de tekeningen zo zelf een
bestendigde plek, maar ze vraagt, voorzichtig, ook ons met enig
respect kennis te nemen van zo'n stukje menselijke geschiedenis
beschaving, eigenlijk, die op zijn om beschaving vraagt;
niet meer. En dat uit de realistische gedachte, dat wat in de
vorm waarin het zich voordoet mogelijk niet zijn eindbestemming
heeft gevonden, in relatie gebracht met zorgvuldig gewogen andere
zaken in een evenzo zorgvuldig gewogen verhouding tot elkaar,
mogelijk tot wasdom kan komen.
Zo is ook de tentoonstelling ingericht:
plekken waar de dingen hun specifieke en net zo goed niet specifieke
relaties kunnen aangaan. Zo'n tentoonstelling waarbij je (afgezien
van een gewenste veel grotere ruimte met meer van haar werk en
de dingen) eigenlijk de gehele tentoonstellingsperiode tenminste
dagelijks de opstelling zou moeten veranderen, dingen toe zou
moeten voegen, of juist wegnemen.
Uit de dingen zelf, uiteraard bedoel ik
hier het eigenlijke werk en de gevonden objecten, spreekt steeds
een groot verlangen om kennis te nemen van 'de intieme geschiedenis',
de mogelijk verleden relaties; en ook kennisneming omtrent de
mogelijkheden die in de nieuwe situaties ontstaan en hoe die
bij zouden kunnen dragen aan zelfverwezelijking. Bij kunst spreek
je ook van zelfverwezenlijking wanneer je de realisatie van het
kunstwerk zelf, ten opzichte van zichzelf, bedoelt; de kunstenaar
wil vaak slechts zijn werk helpen zichzelf te realiseren
daarbij is distatie tussen kunstenaar en het eigenlijke werk
van groot belang. En dat alles in een broos maar feitelijk zijn.
en voortgaan.
Daarnaast is er in het werk van Jolanda van Harten zeker
niet alleen voortkomend uit de werkwijze van deze zeefdrukker,
ook al licht het wel op haar weg steeds sprake van ontleding:
het steeds uiteen nemen om dan, ontdaan van de schijnbaar voor
de handliggende functie, te onderzoeken wat wezenlijke betekenis
zou kunnen zijn. Gewoon, koel en afstandelijk, het ding zoals
het zich dan voor doet; maar ook betrokken heen en weer schuivend
om samen met het ding te zoeken naar een bruikbare betekenis
voor het ding, èn de mens die het beroert.
. 
Zeefdrukken en
de wereld waaruit ze voortkomen;
om er daarna weer
naadloos een plaats in terug te vinden.
|
